Zawsze

starałam się patrzeć na świat zza szyby, jakby mnie to wszystko w ogóle nie dotyczyło. Jakaż byłam głupia. Nie wiem, co miałoby być we mnie takiego wyjątkowego, żeby myśleć, że mogę trzymać się ponad tym ulicznym zgiełkiem, brudem, zanieczyszczeniem. A prawda jest taka, że jestem tego częścią. Nie potrafię być ponad tym. To przytłacza mnie i doprowadza do obłędu. Nie umiem być lepszym człowiekiem. Nie umiem być INNYM człowiekiem. Innym od wszystkich. A jacy są wszyscy?
Do cholery, trzeba się zdecydować! Albo wszyscy są jednakowi albo każdy jest wyjątkowy. Bo kiedy uogólniamy, to nigdy nie mamy na myśli siebie.