Nie chcę

stracić tego "ikarowego" spojrzenia na świat.
Nie chcę.
Wolę zginąć wierząc, niż żyć ze świadomością, że rzeczywistość jest tak beznadziejnie szara, smutna i daleka od marzeń.
Nie potrafię sobie wyobrazić, żeby za kilka lat wszystkie najważniejsze dla mnie wartości nic nie znaczyły.

Więc będę gonić za marzeniami.
Bo przecież warto.
W końcu marzenie Ikara się spełniło - poleciał ...


Boję się trochę, że upadnę.
Ale przecież jak nie spróbuję, to nigdy się nie nauczę.
A po upadku można zawsze wstać.
I próbować dalej.